Ellen ten Damme had zes jaar geleden nog nooit in haar moedertaal gezongen toen ze meesterdichter Ilja Leonard Pfeiffer ontmoette en hem vroeg voor haar eens een tekst in het Nederlands te schrijven. Enkele ontmoetingen later stond er een theatertour met louter Nederlandstalige liedjes in de steigers: ‘Durf jij?’. Met eigenaardig eigenzinnige liedjes van verlangen, van wachten op een geliefde die niet komt, in een taal die in ons allen verweven zit (en een heel klein beetje Frans). Liedjes waarin de beeldende poëzie van Pfeiffer zwierige handen en wervelende voeten krijgt, waarmee ze aangenaam in je buik porren dan wel stekelig om de oren slaan. Muziek in de traditie van Jacques Brel, Marlene Dietrich, Nina Hagen en Boudewijn de Groot. Muziek die leeft en sprankelt. Muziek waarin Ellen kroelt, paait, broeit, hoog zingt of laag zingt, boos is of stoer, hysterisch uithaalt en zich fluisterzacht overgeeft.
23:00 uur Klooster
